لباسِ تن

هربار که میرم تو مغازه اش، دل کندن از اجناس رنگی رنگی و لوازم تحریر وبیرون اومدن از اونجا برام سخته.. من همیشه فکر میکنم صدسالم هم که بشه عاشق خریدن و قدم زدن تو فروشگاه های لوازم تحریرم.. پر از رنگ و مدادرنگی.. کاغذ رنگی و دفتر رنگی و هزارتا النگ و دالنگ دیگه....

مدت زیادیه میشناسمش، فروشنده رو میگم... اوایل با چهارتا مداد ودفتر ساده شروع کرد و حالا شکر خدا مغازه اش رونقی گرفته و قفسه ها پر شدن از چیزای ملوس و رنگی.. ظاهرا که خوب میچرخه ... مثه عروسایی که لباس مجلسی ِ تنشون خوب برق میزنه و وسط میدون خوب میگرده و دلبری میکنه اما هرربار که من میرم اونجا و سر صحبت از درس و دانشگام باز میشه میفهمم که یه چیزی خوب نمیچرخه...انگار لباس قشنگ و زیبای عروس ما یه جایی اش بدجوری داره اونو اذیت میکنه.. همون پولک ها و منجاق ها... یه جایی بدجوری دوخته شدن و مناسب اون تن نیستن و فقط خود اون آدمه که میفهمه چقدر داره اذیت میشه.........

هربار که میرم اونجا ، اونجا پر از مشتریه و اونم سرشار ازمشتری مداری.. و هربار که با من صحبت میکنه پر از بغض فرو خورده ایه که شاید ناشی از فروختن وسایل مدرسه و دانشگاهیه که برای اون بی ثمر بوده... و شاید هیچ وقت فکرشو نمیکرده و خودشو تو لباس فروشندگی ندیده...اون میگه دست تقدیر و من میگم حتی اگه تقدیر تو رو برد لباسی رو تنت کنه که اندازه ات نیست، تو نپوش....تو نپوش چرا که اگه اون لباسو پوشیدی و هربار پولک هاش رفتن توی بدنت و دردت گرفت ، هرچقدر هم که بقیه لذت ببرن از زیباییش ، به خودت میای و میبینی به خاطر پوشیدن لباسی که بقیه رو شاد کنه خودتو تا آخر ناشادمان کردی....

همه ی این داستان هایی که من سرهم کردم تا چندخطی بنویسم رو آبراهام مزلو توی دو خط میگه : "اگر آگاهانه طرحی درافکنده اید که از آنچه در توان شماست کمتر باشید، به شما هشدار می دهم تا آخر عمرتان ناشادمان خواهید بود."

آبی آسمانی...